حالت تهوع ...

حالت تهوع ...

یک روزهایی در زندگی هست که حالتی شبیه به تهوع داری...یک تهوع مدام درحالیکه چیزی هم بالا نمیاوری ..مثل روزهایی که یکی از دوستان قدیمی بعد از مدتهاااا تلفن میکند و جویای احوالت می شود و میگوید: چطوری؟ خوبی؟ خوش میگذره؟!! ... و این جمله ی آخر را با چنان غلظت و تاکیدی ادا می کند جوری که انگار میخواهد بگوید : مطمئنم که دارد خوش میگذرد! ...این جور وقت ها یهو لبخند روی لبهایت می ماسد و از خودت میپرسی: واقعا دارد خوش میگذرد؟ من واقعا خوبم؟! ...و درست همین جا آن حالت کذایی تهوع را تجربه میکنی...یکی انگار دلت را چنگ میزند... بدترین قسمت ماجرا آن جاست که انتظار دارد بگویی: خیلی خوش میگذرد ..یا بدون شما خوش نمی گذرد! و از این حرفها.... بعدش هم از سر ذوق یک خنده ی زورکی تحویلش بدهی... اینجاست که یادت میافتد حال و روز خوشی نداری دلت میخواهد بگویی: نه خوب نیستم! خوش نمیگذرد... از خودت می پرسی : کدام یکی را بگویم؟...از کجا شروع کنم؟...همان موقع است که در کسری از ثانیه خودت را جمع و جور میکنی ، لبخند میزنی و میگویی: آره...خوبم...همه چی خوبه... و بعد با جمله ی : تو چه خبر ؟! توپ را در زمین او میاندازی و یک نفس راحت میکشی....